Na mijn bezoek aan het Eerste en Tweede Parlement zou het toch wel heel interessant zijn om ook aan het huidige parlement een bezoek te brengen. Afgelopen voorjaar was er een gelegenheid om samen met een groep expats een rondleiding te krijgen en natuurlijk heb ik me daar meteen voor aangemeld. Het gebouw is gigantisch met, marmer,koper en turquoise details. Hoewel rood en wit de nationale kleuren van Turkije zijn, wordt turkoois, de kleur waaraan Turkije zijn naam dankt, veel gebruikt in de Turkse kunst, architectuur en staatsdecoratie.

Als je vanaf het kasteel naar beneden loopt, ligt onderaan de heuvel het Eerste parlementsgebouw van Turkije. Turkije maakte begin 20ste eeuw deel uit van het Grote Ottomaanse Rijk. Nadat het de Eerste Wereldoorlog in 1918 verloor, ze vochten aan de kant van Duitsland,  werd het land onder de overwinnaars verdeeld en bezet. Mustafa Kemal begon daarom in 1919 de Turkse Onafhankelijkheidsbeweging waarbij Ankara het centrum van het verzet werd. In een eenvoudig stenen gebouw in Ulus, 'het Eerste Parlementsgebouw', werden de belangrijkste besluiten van de Onafhankelijkheidsoorlog genomen, werd Ankara op 13 oktober 1923 tot hoofdstad benoemd en werd op 29 oktober 1923 de Republiek uitgeroepen.

Rond het kasteel ontstond de wijk Ulus.  Met zijn smalle straatjes, markten en herbergen en werkplaatsen is dit van oudsher het handelscentrum van Ankara. Als je van uit de stadspoort loopt, kom je op een plein met overdekte kramen met tientallen specerijen en kruiden. Hier vind je ook het beroemde Divan hotel en enkele museums waar ik later over zal schrijven. Via de kleine straatjes, met stoffen en koperwaren, lederwaren etc..loop je naar de goud-straat, een straat met de éné na de andere juwelierszaak, de stoffen-straat of de straat met huishoudelijke artikelen. 

Ankara ligt midden in Turkije en heeft een geschiedenis van meer dan 3000 jaar. Het is één van de oudste steden van Anatolië. Door de centrale ligging was het een belangrijk handelskruispunt. De stad werd door de eeuwen heen bewoond door verschillende volken, zoals de Hettieten, Frygiërs, Galaten, Romeinen, Byzantijnen, Seltsjoeken en de Ottomanen. De sporen van al deze volkeren zijn nog steeds in en rondom Ankara te vinden. 

We wonen al 2 jaar in Ankara en toch heb ik nog maar weinig over deze fijne stad geschreven. Hier ga ik, nu we verhuisd zijn naar een ander appartement, verandering in brengen. We woonden op een mooie plek in Çankaya,ideaal gelegen vlak naast Atakule, hier heb ik eerder over geschreven en vanaf het appartement liep je in een half uur naar leuke winkelstraten of in 10 minuten stond je in een groot park. Het gebouw (links), Portakal Çiçeği Residence is modern gebouw dat opvalt in Ankara. Helaas is er achterstand in onderhoud waardoor we soms een aantal dagen geen water of geen elektriciteit, hadden. Best te doen, maar niet als je op de 16de  verdieping woont en steeds al die trappen moet lopen. Toen bovendien ook nog regelmatig het brandalarm afging, ook ’s nachts’ voelde het niet meer fijn en veilig om daar te wonen. Daarom zijn we in mei verhuisd naar een kleiner maar mooi en nieuw appartement. Nu heb ik weer zin en tijd om te schrijven. Een nieuwe start dus.

Dan stappen we de bus in en rijden naar Erzurum, waarvandaan we vanavond terug naar Ankara zullen vliegen. Onderweg maken we een korte stop bij het Sarıkamış Şehitler Anıtı, het martelaren monument ter herdenking van de gesneuvelde Ottomaanse soldaten die in de barre winter van 1914-1915, WO1, Rusland in de Kaukasus probeerden aan te vallen. Door extreme kou tot -30°C en slechte voorbereiding stierven tienduizenden soldaten, velen door bevriezing. Het martelaren monument symboliseert opoffering, verdriet en nationale herinnering.

De volgende ochtend staan we weer vroeg op, na het ontbijt checken we uit en de koffers gaan onder in de bus. We lopen eerst wat rond in Kars, de reisleidster laat ons een oud huis zien, niet bijster interessant, en vervolgens hebben we een half uurtje vrije tijd. Eerst lopen we wat verloren door de stad maar dan ontdekken we een leuk koffiehuis. Het is buiten heel koud en het sneeuwt dus een lekkere warme cappuccino is welkom. Daarna lopen we naar de naastgelegen kaaswinkel. Kars staat bekend om zijn kazen en ganzenvlees. In de tijd dat de rijke Russen hier woonden, lieten zij o.a. Duitse, Nederlandse en Franse leerkrachten komen om hun kinderen les te geven. De Nederlanders brachten toen hun kaas mee en er is hier nog een winkel met de naam ' De Kaas". We kopen wat kaas en dan haalt de bus ons op. Met de hele groep gaan we naar een honing en kaasproeverij, hier is de kaas wel 3x zo duur dus.. we zijn blij met onze eerdere 'niet toeristische' aankoop.

Voordat we de bus in gaan naar de volgende stop zoeken we nog naar een magneet voor op onze koelkast in Ankara maar helaas behalve een kop hete thee is hier nu, in het winterseizoen, niet veel te koop. De volgende stop is het Çıldır-meer, het grootste zoetwater meer in de provincie Kars en op 2000 meter hoogte. Aan het meer ligt een toeristisch restaurant waar we lunchen en dan lopen we het meer op. Waar je ook kijkt, je ziet alleen maar sneeuw en ijs. Op het meer lopen paarden met sleeën en nu we hier toch zijn, betalen ook wij voor een ritje met de slee. Dan rijden we terug naar het hotel en sluiten we de dag af met een diner met traditionele muziek en dans.

We hebben heerlijk geslapen. Gisteravond was het wel even vreemd want wij, de yabancı (buitenlanders),  kregen een kamer op de bovenste verdieping. De rest van het gezelschap kreeg kamers op de begane grond en de 1ste verdieping. Vanochtend toen we de ontbijtzaal in kwamen was het drama, iedereen klaagde "te koud, te warm, geen water etc..."onze gids was druk bezig met het regelen van andere kamers. Sorry, maar wij hadden nergens last van. Om 9 uur stapten we allemaal de bus in op weg naar de ruïnes van Ani, 40 kilometer over gladde wegen, waarbij de bus af en toe een schuiver maakt als deze moet uitwijken voor wilde honden die zo voor de bus langs rennen.

Om half 3 arriveren we in Erzurum. Onze groep, 19 mensen, wordt opgewacht door een gids. We stappen in een "heel, heel," oude bus en die brengt ons naar het centrum. Eerst bezoeken we de Çifte Minareli Medrese. Dit 13de-eeuws Seltsjoeks bouwwerk  met twee minaretten welke prachtig versierd zijn, is het symbool van de stad. Links en rechts van de ingang zijn versieringen aangebracht, ze zijn echter verschillend omdat aan de rechterzijde de leermeester werkte, veel meer details,  en aan de linkerzijde zijn leerling. Het gebouw is een theologisch instituut maar is nu een vrij toegankelijk. Tegenover de Çifte Minareli Medrese ligt het kasteel van Erzurum, helaas is het op dit tijdstip gesloten en dus lopen we langs de indrukwekkende muren naar de Yakutiye Medrese. Opnieuw een indrukwekkend gebouw wat nu een galerie en museum is.

We zijn een paar uur onderweg en dan maakt de trein een korte stop, de treinstewards (een andere naam kan ik niet bedenken) stappen met lege flessen de trein uit en rennen over het spoor richting een klein station. Naast het station staat een fontein waar ze de flessen vullen en dan rennen ze terug naar de trein en rijden we weer door. Om 6 uur zitten we in het restaurant en bestellen we ons eten. In de restauratiewagon is het gezellig druk. Er hangen kleine lampjes voor de ramen en, een beetje  onverwacht, het eten smaakt prima. Dan maken we een stop van 10 minuten in Kayseri. Er zijn Turkse Nederlanders in de trein en zij hebben afgesproken met familie die in deze plaats woont. De familie brengt een eten en ook wij worden getrakteerd op o.a. baklava.

De Turistik Doğu ekspresi (Doğu Express), de trein van Ankara naar Kars rijdt alleen vanaf eind december tot 1 maart op maandag, woensdag en vrijdag. De reis wordt steeds populairder zowel bij mensen binnen als buiten Turkije. Het is daarom heel moeilijk om aan tickets te komen. In december 2024 hoorden wij voor het eerst van deze reis en dus besloten we toen om begin oktober 2025 te kijken of we de reis konden boeken. Via via had ik de gegevens van een touroperator gekregen en we hadden geluk, we hadden tickets voor de treinreis van vrijdag 16 januari. Genoeg tijd om ons voor te bereiden en ski-kleding en thermokleding, gedownloade video's en een goed boek maar ook kerstlampjes om de coupé te versieren, een tafelkleed, eten, drinken, de waterkoker en ons mini koffiezetapparaat werden ingepakt. Alles om een reis van ongeveer 34 uur door te komen.