We hebben heerlijk geslapen. Gisteravond was het wel even vreemd want wij, de yabancı (buitenlanders), kregen een kamer op de bovenste verdieping. De rest van het gezelschap kreeg kamers op de begane grond en de 1ste verdieping. Vanochtend toen we de ontbijtzaal in kwamen was het drama, iedereen klaagde "te koud, te warm, geen water etc..."onze gids was druk bezig met het regelen van andere kamers. Sorry, maar wij hadden nergens last van. Om 9 uur stapten we allemaal de bus in op weg naar de ruïnes van Ani, 40 kilometer over gladde wegen, waarbij de bus af en toe een schuiver maakt als deze moet uitwijken voor wilde honden die zo voor de bus langs rennen.
Ani was in de 10de/11de eeuw de hoofdstad van het Armeense koninkrijk van de Bagratuni en was een belangrijke plaats aan de zijderoute. Het is nu een ruïne stad, ligt op een plateau in Oost Anatolië, Turkije en kijkt uit over een rivier welke nu de natuurlijke grens vormt met Armenië. Het is een gigantisch gebied met een kasteel en een groot aantal kerken, vandaar dat het de stad van 1001 kerken genoemd wordt. Zo gauw we door de poorten van het kasteel lopen, begint het hard te sneeuwen. Het schijnt al een aantal jaren geleden te zijn dat hier zo veel sneeuw gevallen is, maar we zijn er op gekleed en al die sneeuw maakt dat de stad er nog indrukwekkender uit ziet. Onze gids leidt ons rond, vertelt de historie en het is een paar uur genieten.
