We zijn een paar uur onderweg en dan maakt de trein een korte stop, de treinstewards (een andere naam kan ik niet bedenken) stappen met lege flessen de trein uit en rennen over het spoor richting een klein station. Naast het station staat een fontein waar ze de flessen vullen en dan rennen ze terug naar de trein en rijden we weer door. Om 6 uur zitten we in het restaurant en bestellen we ons eten. In de restauratiewagon is het gezellig druk. Er hangen kleine lampjes voor de ramen en, een beetje onverwacht, het eten smaakt prima. Dan maken we een stop van 10 minuten in Kayseri. Er zijn Turkse Nederlanders in de trein en zij hebben afgesproken met familie die in deze plaats woont. De familie brengt een eten en ook wij worden getrakteerd op o.a. baklava.
Volgens Turkse traditie deel je eten met jouw buren en ook de twee dames naast ons kloppen aan om hun brood te delen en natuurlijk delen wij onze Hollandse speculaas. Als we Kayseri verlaten begint het te sneeuwen, het is fascinerend om steeds weer vanuit onze warme coupé naar buiten te kijken. Om een uur of 11 klappen we de bedden uit en wordt het tijd om te slapen. Ik wilde nog wat lezen, maar door het geschommel van de trein val ik al gauw in slaap. De volgende ochtend, iets na zevenen, stopt de trein in Erzincan. We hebben 2,5 uur en besluiten een taxi te nemen om in de stad te gaan ontbijten. Omdat het zo vroeg is, moeten we even zoeken. Helaas geen cappuccino, maar we hebben na het ontbijt genoeg tijd om terug te lopen, eigenlijk is het ploeteren door de hoge sneeuw, naar de trein en even een tussenstop te maken bij Starbucks om de nodige cafeïne binnen te krijgen. Rond 10 uur vertrekt de trein om 4 uur later de volgende stop te maken.
