In Antakya worden we uitgenodigd om 's avonds bij een familie te eten. Woonden ze vorig jaar in een appartement vlakbij de Syrische grens, nu wonen ze wachtend op een nieuw huis, in een containerkamp. We worden heel hartelijk en gastvrij ontvangen, het eten is heerlijk maar wat is zo'n onderkomen toch klein voor een heel gezin. De volgende ochtend gaan we eerst naar de Migros om boodschappen te doen, we hebben 20 tassen die we vullen met rijst, suiker, bloem etc... allemaal gewone boodschappen (niets luxe) die lang houdbaar zijn. Dan gaan we nog opzoek naar cadeaukaarten waar we een bedrag op willen storten zodat mensen daar b.v. luiers van kunnen kopen.

Dit jaar gaan we opnieuw met onze Turkse vriendin naar Hatay, de regio waar de aardbeving in februari 2023 grote gevolgen had. In januari 2025 heb ik hier ook over geschreven maar niet specifiek vermeld wat we daar gingen doen. Deze keer zal ik daar wel iets meer over schrijven. We rijden vandaag vanuit Ankara eerst naar Arsuz. Daar gaan we een school bezoeken welke in het aardbevingsgebied ligt. Ondanks dat het vakantie is, worden we door de  directie heel gastvrij ontvangen en ze zijn blij met de doos boeken die we meegebracht hebben, gedoneerd door medewerkers van het Hilton in Ankara. Geld willen ze absoluut niet aannemen maar extra volleyballen zijn heel welkom. De directie is  al heel blij met het feit dat er aandacht en erkenning is voor de school en de leerlingen. Ze laten ons de klaslokalen zien en we hopen hun in de toekomst vaker te kunnen ondersteunen. 

Vanuit Kalkan zijn we naar Kas gereden om van daaruit de ferry naar het Griekse eiland Meis (in het Grieks heet het Kastelorizo) te nemen. Aangekomen op het eiland voel je meteen de Griekse sfeer. Hier stappen we in een klein motorbootje, dat ons naar de "blauw grot" brengt. Voor de ingang springen we van de boot en zwemmen de grot in. In de grot is het water fluoriderend blauw. Dit is een heel aparte ervaring. We klimmen weer in de boot en worden daarna naar een hele mooie baai gebracht. Daar blijven we een paar uur waarna we met het bootje terug naar het eiland gebracht worden.Daar zitten we nog even op een terras  en ontdekken in het water een reuze schildpad. Uiteindelijk stappen we op de ferry en varen terug naar Turkije. De tocht is ongeveer 30 minuten maar in beide landen moet je wel door de douane wat langer duurt.

Vandaag gaan we de oude stad Patara bezoeken en het bijbehorende strand. Patara was in de tijd van de Grieken en Romeinen een belangrijke natuurlijke haven en handelsstad. Men geloofde dat de stad was gesticht door Patarus, de zoon van oppergod Zeus. In 168 v chr. werd het de hoofdstad van het Lycische rijk maar al in de bronstijd werd deze plek bewoond. Nu ligt het, net als Myra, niet meer aan zee. Het is een groot gebied waar je doorheen rijdt. Eerst zie je een grote triomfboog en daarna kom je bij het theater, het parlementsgebouw "Bouleuterion, het badhuis van Nero, de haven en de marktplaats.

In de stad Demre, gebouwd bovenop een gedeelte van de oude stad Myra, ligt de historische kerk die gewijd is aan de heilige Sint-Nicolaas, de bisschop van Myra, onze Sinterklaas. Hier staat zijn Tombe en hoewel er vele verhalen rondgaan dat het lichaam naar Bari is gebracht, nu in Venetië ligt en zelfs kerken in Duitsland, Frankrijk, Canada en Amerika zeggen een gedeelte van de botresten te bewaren, bezoeken vele toeristen hier in Demre de tombe. Er staat dan ook een hele rij, met name vrouwen, die al knielend om de beurt de tombe kussen. 

Via de kustweg rijden we vanuit Antalya via Kas naar Kalkan, de weg heeft veel bochten maar het uitzicht over de Egeïsche zee is geweldig en op verschillende plekken staan naast de weg enorm veel auto's geparkeerd. Via een steile afdaling, meestal zijn er trappen aangelegd kom je dan bij kleine maar heel mooie baaien. In Kalkan hebben we een mooi appartement gehuurd en de eerste dagen liggen we lui op een strandbedje. Toch gaat het kriebelen en dus stappen we in de auto om naar Myra en Demre te rijden.

Terugblik op deze zomer: Eindelijk is het eind juli, we gaan 10 dagen op vakantie. We gaan naar Kalkan en zullen alleen maar van zon, zee en een goed boek gaan genieten. Maar eerst rijden we naar Antalya, onze zoon zal daar landen. Hij vliegt vanuit Düsseldorf. Helaas het is 45 graden en zoals gebruikelijk in Turkije sta je niet in een aankomsthal maar buiten in de brandende zon te wachten. Ook als is het maar 1 uur vertraging, het voelt als een hele middag. Eindelijk is hij er dan.....het is te laat om nog naar Kalkan te rijden dus overnachten we in het Hilton in Antalya en na ingecheckt te hebben lopen we naar het oude gedeelte van de stad. We besluiten in de tuin van het Ruin Adalia Hotel te eten. Als je over de binnenplaats van het hotel loopt, loop je over een glasplaten waardoorheen je oude opgravingen ziet. Naast hotel, restaurant is dit ook een museum.

Omdat we in Turkije een Amerikaanse koelkast hebben ben ik weer begonnen met het sparen van magneten. In het centrum kon ik er geen vinden maar meestal verkopen ze er wel bij musea. Op zondagochtend om half 9 staan we dus bij het museum van Bolu. Hoewel op internet staat dat het open zou zijn, is het nog gesloten. De bewaking laat ons in de tuin en vraagt ons even geduld te hebben. Dan pakt hij gauw zijn telefoon en binnen een paar minuten verschijnt er een dame die het museum voor ons opent. We bekijken de collectie maar de dame is alweer verdwenen en dus vertrekken we zonder magneet.

We komen aan in Bolu, zoeken gauw een restaurant om een tosti te eten, een kaas tosti met aardappel. Even wennen maar best lekker. Omdat we de stad niet echt speciaal vinden rijden we door naar Yedigöller national park, het park van de zeven meren. Ook hier hebben we steeds weer een geweldig uitzicht over de bergen. het is hier een stuk groener. Langs de weg staan tentjes waar mensen honing en thee verkopen. Als we bij de meren zijn, is het bijna onmogelijk om de auto te parkeren. Het lijkt erop dat net als bij het vorige meer heel Bolu op deze zaterdag naar de meren is gereden. Ik maak een paar foto's en dan is het tijd om naar ons hotel te rijden. Hampton inn in Bolu, net buiten het centrum, een kaal grijs gebouw maar met een parkeergarage en als we binnen  komen ziet het er gezellig uit. Ondanks dat het bed smal is, ze hebben alleen queens (lekker knus), slapen we heerlijk. 

We vullen de stad Bolu in op onze navigatie en kiezen de kortste route. Dit blijkt een weg door en over de bergen te zijn, vooraf wisten we niet dat na een aantal kilometers de weg over gaat in zand en stenen maar omdat we al te ver weg zijn om nog om te keren rijden we maar door. De weg is zo smal dat het bij iedere bocht toch even afwachten is of er geen tegenligger aankomt maar achter diezelfde bocht is het uitzicht geweldig. Net nadat we een kudde koeien passeren stopt voor ons een busje (het is ook de enige auto die we onderweg tegenkomen), de man vraagt ons of we verdwaald zijn en of hij ons kan helpen. Na even kort, in ons beste Turks, verteld te hebben dat we op de goede weg zitten nemen we afscheid. Wat is het fijn dat we de taal nu een beetje spreken.

En weer is het zaterdag, we hebben geen verplichtingen en dus stappen we in de auto. Met mijn nieuwe auto, waar ik maanden opgewacht heb, gaan we voor het eerst een langere route rijden. We rijden naar de stad Beypazarı maar daar is het zo druk, er blijkt een hardloop wedstrijd te zijn, en hierdoor rijden we via smalle straatjes  zigzaggend tussen hout en plantenbakken terug naar de grote weg. We komen morgen op de terugweg nog wel even terug. We rijden verder naar Nallıhan Kuş Cenneti (130 km van Ankara), de gebouwen zijn gesloten maar het uitzicht is GEWELDIG! Het gebied, waar eigenlijk water hoort te staan is droog en groen, we zien niet veel vogels maar de bergen zijn adembenemend. Harika! In de verte zien we wat voertuigen dichter bij de bergen en dus besluiten we die weg te nemen, het blijkt een zandpad te zijn en hier start onze onverwachte off-road trip. 

Op de terugweg naar Ankara rijden we eerst naar Sille. Sille, ook bekend als Sille Subaşı ligt maar een paar kilometer van het centrum van Konya. In dit dorp staat een voormalige Grieks-orthodoxe kerk van Aartsengel Michael, maar ook bekend als de Hagia Eleni-kerk, gesticht door de heilig Helen. Sille was een van de weinige plaatsen in Turkije waar, tot de bevolkingsuitwisseling in 1923, Grieken in vrede naast de Turken woonden en hun eigen taal spraken. Dit kwam door Rumi (Mevlana) die de Turken had gevraagd de Grieken in dit dorp met rust te laten. We parkeren de auto voor het dorp, langs een aangelegde waterweg, waar aan beide zijden leuke terrasjes liggen waar je Kahvalti (ontbijt)  kunt bestellen, lopen we naar het kerkje.