In Antakya worden we uitgenodigd om 's avonds bij een familie te eten. Woonden ze vorig jaar in een appartement vlakbij de Syrische grens, nu wonen ze wachtend op een nieuw huis, in een containerkamp. We worden heel hartelijk en gastvrij ontvangen, het eten is heerlijk maar wat is zo'n onderkomen toch klein voor een heel gezin. De volgende ochtend gaan we eerst naar de Migros om boodschappen te doen, we hebben 20 tassen die we vullen met rijst, suiker, bloem etc... allemaal gewone boodschappen (niets luxe) die lang houdbaar zijn. Dan gaan we nog opzoek naar cadeaukaarten waar we een bedrag op willen storten zodat mensen daar b.v. luiers van kunnen kopen.
Het is flink zoeken naar de juiste winkel want met behulp van Google maps lijkt het simpel maar de aangegeven wegen bestaan niet meer en omdat het flink geregend heeft is het één grote modderpoel. Daarnaast vinden er veel bouwactiviteiten plaats en belanden we meermaals op een bouwplaats. De familie waar we gisteravond gegeten hadden helpt ons met het uitdelen van de spullen. Je mag en kan niet zo maar een kamp binnen gaan, we hebben dan ook van de gemeente een lijst gehad met mensen die een klein beetje hulp goed kunnen gebruiken. De mensen zijn zo blij met deze giften en ondanks dat ze zelf zo weinig hebben worden we keer op keer uitgenodigd om samen met hen thee te drinken, zo gastvrij. Dankbaar dat we dit hebben kunnen doen en dankbaar voor alle hulp die we hierbij gekregen hebben, duiken we die avond ons bed in, om de volgende dag weer terug naar Ankara te rijden. We keren terug met een goed gevoel en beseffen dat in 1 jaar al veel verbetering te zien is, dat er echt overal gebouwd wordt en dat er hard gewerkt wordt aan de herbouw van de stad.
(Met dank aan AMACS en Hilton SA Ankara)
