Omdat we in Turkije een Amerikaanse koelkast hebben ben ik weer begonnen met het sparen van magneten. In het centrum kon ik er geen vinden maar meestal verkopen ze er wel bij musea. Op zondagochtend om half 9 staan we dus bij het museum van Bolu. Hoewel op internet staat dat het open zou zijn, is het nog gesloten. De bewaking laat ons in de tuin en vraagt ons even geduld te hebben. Dan pakt hij gauw zijn telefoon en binnen een paar minuten verschijnt er een dame die het museum voor ons opent. We bekijken de collectie maar de dame is alweer verdwenen en dus vertrekken we zonder magneet.
We gaan op weg naar Beypazarı en kiezen een andere weg maar weer blijkt het een off-roadweg door de bergen te zijn. We rijden over de bergen, door kleine dorpjes. Wat een indrukken, dit is een heel ander Turkije dan Istanbul of Ankara. Ik geniet van het maken van foto's van van de huizen, de natuur en alle mooie herfstkleuren maar verwonder me ook over de enorme bergen afval zoals de krattenberg, waar we een extra rond voor om het "marktplein" reden.
Onderweg steekt er een mooie oranje vos voor onze auto over, wat een cadeautje. Uiteindelijk komen we aan in Beypazarı, de wortelstad. Net voor de stad zien we al een grote, oranje, wortel hangen. In de stad is er een overdekte markt en daar kopen we in één van de vele winkeltjes verse wortelsap en granaatappelsap. We zijn gezond bezig! We bezoeken nog de SULUHAN KERVANSARAYI (een herberg langs de zijde route), nu een restaurant en een tentoonstellingsruimte. Beypazarı is ook bekend van het minerale water wat hier gebotteld wordt. Misschien dat we de volgende keer de bron kunnen zoeken. Na een uurtje stappen we weer in de super vuile auto, het weekend zit er weer op.
